*___Fallen From The Sky_!!

"ลองกระทง จงลอยทุกข์ให้หายไปกับสายน้ำ และความสุขจงเข้ามา... (ขอให้ทุกอย่างดีขึ้นด้วยเถอะ...)"

(พอดีเขียนคำขอซ้ำ เพราะว่าในรูปมันขาดไปไม่กี่ตัวน่ะ...)

กระทงบ้าแห่ง exteen!!! ปีนี้ลอย 2 ที คือของลูกสาว กับข้าน้อยเองงงง

บ่อแกะแพะเหมือนกัน แต่ของลูกบ่อ 6 ข้าเจ้าเองก็บ่อ 7 หึหึ

ของลูก กระทงกลีบบัวเขียว เทอร์โบพลัส!!!

ของข้าน้อย กระทงกลีบบัวชมพู เทอร์โบเลิฟอันลิมิต!!! (วู้วววว)

เจ๋งมิเคอะๆ หุหุ

 

 

 

และปีนี้ก็ได้อีกปี

จำได้ ว่าปีที่แล้วขอให้สอบติดโรงเรียนที่หวังไว้...

...แล้วมันก็ติด!!! (กระทงนี้ช่างศักดิ์สิทธิ์ อู...ว๊าว...)

 

ปีนี้ก็เลยไม่รู้จะขออะไรเป็นพิเศษ

 

 

...แต่พอดีว่า ช่วงนี้มันเศร้าๆ...

...อะไรแย่ๆ มันผ่านเข้ามาอย่างกับไหลน้ำเข้ามา...

ก็เลยขอให้ทุกอย่างที่มันแย่ ที่มันทำร้ายหัวใจเราตอนนี้ มันหายไป มันดีขึ้น...

 

ช่วงนี้อะไรๆ ก็แย่

มรสุมทางกายและใจมันมารุมเร้าเราไปหมด...

ที่หนักสุด คงทางใจละมั้ง??? (ไม่มั้งละ แค่ตอนนี้ใจก็เจ็บแปล๊บตลอดเวลาอยู่แล้วล่ะ...)

 

 

 

เอาเหอะ เพ้อค่อยว่าทีหลัง มาว่าส่วนของปีนี้ดีกว่า

 

 

 

โรงเรียนที่เราย้ายมา เหมือนจะไม่มีจัดงานลอยกระทงที่โรงเรียนแหละ (แหงล่ะ มันไม่ได้อยู่ติดแม่น้ำปิงเหมือนโรงเรียนเก่านี่นา~!!!)

เพราะไม่มีจัดงาน ก็เลยมีเหตุให้ตื่นเต้นตลอดเวลาที่อยู่โรงเรียน

มันคือ...

 

"มหกรรม บึ้ม แหลก..."

 

มันคือฝันร้ายของเรา (นิดนึง)

...เพราะเรา มันมีอดีตฝังใจเกี่ยวกับเสียงที่ดังขึ้นกระทันหัน (พวกเสียงที่ระเบิด ประทัด หรืออะไรที่อยู่ดีๆ ดังขึ้นมากระทันหัน แถมดังมากๆ ด้วย)

เพราะฉะนั้น แน่นอน ถ้าเรารู้ว่ามันจะเกิดขึ้น เราจะกลัว และระแวงมากๆ ยกเว้นซะว่า เราไม่ได้รู้ว่ามันจะเกิดขึ้น เราจะไม่กลัว ถ้ามัน ตู้ม!!! เราก็จะตกใจเฉยๆ (บางทีมีกรี๊ดแถม ทั้งๆ ที่เราไม่ใช่คนชอบกรี๊ด...)

 

เอ่อ ลืมอธิบายไปเลยแฮะ ว่ามันคืออะไร

 

มหกรรมบึ้มที่ว่า มันก็ไม่มีอะไรมากหรอก พอดีว่ามีพวกรุ่นพี่ (น่าจะ ม.6) ซึ่งเรียนตึกเดียวกับเรา แต่เรียนชั้น 3-4 ของตึก เค้าโยนพวกของเล่นประเภทที่ระเบิดได้ ที่เล่นช่วงลอยกระทงอ่ะ ลงตึกไปที่สนามหญ้าระหว่างตึกที่เราเรียน กับตึกที่น้องเรียน (คิดว่าที่พี่เค้าโยน น่าจะไข่มังกร... แต่ก็ไม่แน่ เพราะมันดังมากๆๆๆ!!!)

แล้วที่เราเรียน มันดันอยู่ชั้น 2 โอ้วแม่เจ้า... บึ้มที ห้องเรานี่ ชัดเลย... (จุดที่มันชอบระเบิดมันใกล้ห้องเราสุด)

รู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนเล็กน้อย (ก็มันดังมากนี่นา...)

ผลที่ตามมาคือ...

ผู้ชาย: โห่ด้วยความมันส์ (ถึงแม้มันจะไม่ได้เล่นเองเหอะ)

ผู้หญิง: ตกใจกันไปเล่น (บางคนมีของแถมเป็นกรี๊ด ไม่ก็ร้องไห้มาด้วย)

ครูๆ และมาสเตอร์ๆ: สอดส่อง เก็บหลักฐาน หาไอ้คนเล่น อบรม (แต่มันก็ไม่ดีขึ้น เหอะๆ)

เราเอง: ปลดสกิล "กรี๊ด" และ Status ความขี้ระแวง+ตกใจง่าย สูงขึ้น (พูดได้ง่ายๆ เดี๋ยวนี้ นิดเดียวก็ตกใจ แต่ไม่กรี๊ด)

 

 

 

จบไปสำหรับเรื่องนี้

มาเ้พ้อกันดีกว่า

 

 

 

อย่างที่ว่า ช่วงนี้ มรสุมทางกายและใจมันถาโถมเข้ามา

ที่หนักสุด ก็มรสุมทางใจนี่แหละ...

 

เข้าใจ ว่าเกรดที่ออกมา ทำให้เขาต้องซีเรียสขึ้น

...แต่การกระทำที่เคยมีกับเรา ไม่ต้องเปลี่ยนมันก็ได้...

...ผู้หญิงกับผู้ชาย เรื่องความรู้สึก มันต่างกันนะ...

 

ช่วงนี้เหมือนเขาทำตัวห่างเราไปมาก

การตอบรับเราบางอย่าง ห้วนเกินไปจนเราคิดว่า เขารำคาญเรา

 

ไม่นานมานี้ 2-3 วันก่อน (จันทร์ - พุธ) เราลองพยายามไม่คุยกับเขา

...เหมือนกับที่เขาไม่ยอมคุยกับเรา...

แต่ผลที่ได้ออกมา... คือไมเกรนที่กลับมากำเริบตอนวันพุธ...

...และน้ำตาของเราเอง...

 

วันพฤหัสก็พยายามคุยปรับความเข้าใจกับเขาแล้ว

เหมือนทุกอย่างจะดีขึ้น แต่ทว่า...

มันก็ดีขึ้นมาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น...

 

ทุกวันนี้เราอยากร้องไห้เพราะเขา

ไม่ได้อยากเรียกร้องให้เขามาอยู่กับเราตลอดเวลา

ไม่ได้เรียกร้องให้เขาต้องเห็นเราสำคัญที่สุด

แต่...

 

..แค่อยากให้เขา กลับมาเป็นเหมือนเดิม เหมือนเมื่อตอนแรกๆ ที่ตกลงใจกัน ได้มั้ย...?

 

คุยเล่น หัวเราะ ปลอบใจ

มีเขินอายบ้าง มีทำตัวไม่ถูกบ้าง

บางทีก็ไล่จี้จุดอ่อนจนเราเผลอปล่อยสกิลที่เขาบอกว่า "น่ารัก" ออกไป

แกล้งกันบ้าง แซวบ้าง

 

สิ่งเหล่านี้ มันหายไปไหนกันหมดนะ...?

ก็เข้าใจ ว่าเขาจริงจังกับการเป็นหมอมากแค่ไหน...

...แต่อย่าจริงจังเกิน...

...จนทำร้ายจิตใจคนอื่น ได้มั้ย...?

 

จนตอนนี้ ทำให้เราแอบจนคิดในใจ...

 

...คำว่า "ชอบ" ของเขาในวันนั้น...

...มันแค่อารมณ์ชั่ววูบ หรือจริงจังกันแน่...

...ตอนนี้ ทุกนาที...

...ระหว่างเรา มันมีโอกาสแตกหักกันได้ง่ายๆ...

 

เราเคยบอกเขา ว่า

"ไม่อยากให้จบลงเหมือนคนก่อนเลย" (บางคนน่าจะพอจำได้ว่าทำไมเราพูดแบบนี้ เพราะเพ้อก่อนๆ นั่นแหละ)

..แต่ตอนนี้...

...มันมีโอกาสสูงที่จะเป็นแบบนี้อีกครั้ง...

 

แอบคิดในใจ...

"เราคงอยู่ในวงเวียนแห่งความไม่สมหวังไปตลอดกาลสินะ...?"

 

เราเคยคุยกับเขา

สิ่งที่เรากลัวมีเหมือนกัน คือ

"ไม่อยากให้มันจบลงด้วยความเศร้า"

 

แต่ตอนนี้ เขากลับเป็นฝ่ายที่จะทำให้มันเกิดขึ้นเอง...

 

ตลอกเวลา เราก้ได้แค่ภาวนาอย่าให้มันเลวร้ายลง

แต่เขากลับไม่รู้ตัวเลย แม้แต่น้อย...

 

เราก็ได้แต่หวังว่า ต้องดีขึ้น...

 

ขอให้เขารู้ตัวบ้างเถอะ...

...ว่าเขากำลังทำให้เราร้องไห้ในใจ...

...จนน้ำตาแทบจะล้นจากใจ ออกมาทางตาแล้ว...

 

 

พอเหอะ เพ้อนานๆ เข้า ชักอยากร้องไห้

(เปล่าหรอก ที่จริงแล้ว หลับในคาหน้าโน๊ตบุ๊คมา 3-4 รอบแล้ว เขียนงงๆ ยังไงก็ขอโทษด้วยฮะ =w= มันง่วง...)

 

เว้อมามากพอละ แค่นี้ก่อนละกัน

(อีกอย่าง มันคงไม่มีใครอยากอ่านกันด้วย!!!)

 

จรลี~!